“Ik stel het al een tijdje uit…”
Dat hoor ik hier best vaak.
Snap ik wel hoor.
Het zijn nou niet bepaald onderwerpen waar je blij van gaat kwispelen.
Geen haast. Dus je schuift het voor je uit.
Nog even. En nog even.
Totdat je ineens denkt:
misschien moet ik er toch eens naar laten kijken.
Dat moment pik ik er zo uit.
En weet je?
De meeste mensen lopen daarna een stuk opgeluchter weer naar buiten.
Dus zo gek is het niet om gewoon eens langs te komen. 
Maar ik… ik stel het nog even uit en ga nog even op mijn rug in het zonnetje liggen.
– Tex 
